۱۳۹۶ اسفند ۱۱, جمعه

سکته علیرضا گلی پور در زندان اوین و تداوم بی توجهی مسئولین



خبرگزاری هرانا – علیرضا گلی پور زندانی امنیتی محبوس در زندان اوین در زندان دچار سکته خفیف شده است. رئیس بهداری زندان وضعیت قلبی او را وخیم است ارزیابی کرده است. در صورت موافقت دادیار زندان اوین این زندانی بیمار میتواند از مرخصی استعلاجی بهره مند شود با اینحال مسئولین زندان کماکان بی توجهی نسبت به سلامت او پیشه کرده اند.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، آزیتا قره بیگلو وکیل علیرضا گلی پور زندانی امنیتی محبوس در زندان اوین، طی گفتگویی با گزارشگر هرانا آخرین وضعیت موکلش را نامناسب توصیف کرد و گفت “علیرضا در زندان دچار سکته‌ی خفیف شده، خوشبختانه خطر به طور موقت رفع شده است”.

خانم قره بیگلو وکیل علیرضا گلی پور تاکید کرد: “بنا به گفته‌ی رئیس بهداری زندان اوین، موکلم آقای گلی پور باید از مرخصی درمانی استفاده کند و روند درمانی وی هرچه سریع‌تر در بیمارستانی خارج از زندان انجام شود، متاسفانه تا به امروز با این مرخصی موافقت نشده است؛ این درحالی‌ست که وضعیت ایشان بسیار وخیم است و هر چه سریع‌تر باید آنژیو، اکو و اسکن قلب شود.”
 وکیل این زندانی امنیتی محبوس در اوین پیش‌تر نیز درباره‌ی وضعیت موکل خود به گزارشگر هرانا گفته بود: “علیرضا گلی پور در شرایطی به سر می‌برد که علاوه بر داشتن عدم تحمل کیفر و مرخصی درمانی متاسفانه دادیار هیچ توجهی به وضعیتش ندارد و همچنان در بلاتکلیفی با شرایط وخیم بیماری‌اش تحمل حبس می کند، موکلم در حال حاضر تنها با تزریق آمپول مرفین قادر به تحمل درد است.
آقای دکتر همتی متخصص نورولوژی در بیمارستان تجریش و آقای دکتر رحمانی که دکتر زندان اوین هستند هر دو نفر شرایط علیرضا را وخیم اعلام کرده اند، اما متاسفانه نه با مرخصی درمانی موافقت شده است و نه با عدم تحمل کیفر موکلم.

در هر زندانی طبق آیین‌نامه، زندانیان قانونا حق استفاده از مرخصی را دارد و می تواند سه روز در ماه از مرخصی استفاده کند، آقای گلیپور نزدیک ۵ ماه است که در زندان به سر می‌برد و من از تاریخ ۲۴ دی‌ماه سال جاری درخواست مرخصی موکلم را ارائه کرده‌ام، اما متاسفانه دادستان تهران تاکنون موافقت نکرده است، آقای گلیپور طی این ۵ ماه که برای بار دوم به زندان رفته است ۵ مرتبه به بیمارستان تجریش منتقل شده که ۸ روز هم در پرونده پزشکی اش سابقه ی بستری شدن دارد و داروهای جدیدی هم به جمع داروهای قبلی اش اضافه شده است که باعث شده هزینه ی تهیه داروها بسیار بالا برود.


مادر علیرضا ۱۶ سال است که تحت تکفل وی قرار دارد و در حال حاضر هم بیماری قلبی دارد و مبتلا به دیابت عصبی است که بنا به گفته ی دکتر متخصص به علت سیاهی پا نیاز مبر به عمل جراحی دارد که متاسفانه مادر موکلم در نبود پسرش اجازه عمل جراحی را نمی دهد و شرایطش اصلا مساعد نیست و در خواست دیدن پسرش را قبل از رفتن به اتاق عمل دارد، ما بارها این مشکلات از جمله وضعیت بد بیماری و مشکلات خانوادگی علیرضا را به صورت حضوری و مکتوب به دادستان ارائه داده ایم که متاسفانه هیچ ترتیب اثری داده نشده است.

آقایان دکتر همتی و دکتر رحمانی بارها در مورد موکلم و شرایط وخیمش به عدم تحمل کیفر اشاره داشته اند و تشخیصشان این بوده است که نور و استرس باعث تحریک بیماری اش می شود، متاسفانه جدیدآ موکلم در یک روز سه بار تشنج شدید میکند که به زمین می خورد و از ناحیه کتف دچار دررفتگی می شود و امروز ۱۲ روز است که آتل بسته است به دستش، همچنین حین زمین خوردن چشم راست وی دچار ضرب خوردگی می شود، من خیلی تلاش کردم تا جهت جهت درمان به بیمارستان طالقانی منتقل شود که هنوز ترتیب اثر نداده اند، بیشتر برای علیرضا مرفین در زندان تزریق می شود تا درد را کمر احساس کند.

زمان‌هایی بوده است که من وقتی به آقای حاجی مرادی دادیار مراجعه کرده ام و مشکلات و بیماری موکلم را به ایشان گفته ام خیلی راحت به من گفته اند که علیرضا از من و تو سالم تر هست، حتی زمانی که علیرضا در بیمارستان بستری بود به من گفتند بیمار است که بیماره، یا خوب می شود یا میمیرد از این دوحالت خارج نیست ما چیکار کنیم؟ متاسفانه اصلا جان بچه های سیاسی امنیتی هیچ ارزشی برای ایشان ندارد. این موضوع برای زمانی هست که خیلی تلاش کردم پرونده پزشکی موکلم را ببینم و ایشان خیلی مخالفت میکردند و گفتم موکلم عدم تحمل کیفر دارد و همچنین شش ماه مرخصی درمانی که دادیار در جواب گفتند نه اصلا این چنین نیستش و من گفتم به عنوان وکیل حق دیدن پرونده پزشکی را دارم که ایشان مخالفت کردند”.”

خانم قره بیگلو در مورد بیماری موکلش نیز گفته بود: “آقای گلیپور دچار بیماری صرع است و خیلی در این مدت تشدید شده است، همچنین دچار ناراحتی قلبی و عفونت غدد لنفاوی هستند، این سه بیماری که با اعتصاب غذایی که چندی پیش داشتند بسیار تشدید شد و هر روز هم بدتر می شود.

من به عنوان وکیل اقای گلیپور بارها اعلام کردم که موکلم شرایط تحمل کیفر را ندارد و حتی دکتر زندان اوین و دکتر متخصص بیمارستان تجریش نیز بارها این مسئله را عنوان کرده اند، اما متاسفانه هیچ توجهی به وضعیت ایشان نشده است و همچنان با بی توجهی مسئولین هر روز شرایطش وخیم تر می شود، آقای دکتر رحمانی در بیمارستان اوین به من گفته است که موکلم واقعا هزینه است برای این زندان و واقعا تحمل کیفر را ندارد. از دیگر مشکلات موکلم به دیر رسیدن داروها هم می شود اشاره کرد، داروهایی که فرضآ باید امروز مصرف شود و به دستش برسد با تاخیر سه الی چهار روزه به دستش می رسد، این شرایط برای یک بیمار سم است و تنها به تشدید بیماری اش منجر می شود. لازم به اشاره است که همچنان هیچ حکمی روی عدم تحمل کیفر موکلم صادر نشده و موکلم همچنان بلاتکلیف در حال تحمل حبس است”.

در همین رابطه جمعی از زندانیان زندان اوین با نگارش نامه‌ای که نسخه‌ای از آن در اختیار هرانا قرار گرفته است خواستار توجه مسئولین زندان به شرایط وخیم علیرضا گلیپور شدند.

در قسمتی از این نامه آمده است “جان کندنمان آسان تر و راحت تر است از مشاهده مرگ خاموش تحمیلی و معلولیت عمدی تدریحی بر عزیز تر از جانمان “علیرضا” که ذره ذره در حال آب شدن و خدایی نکرده از دست رفتن است. درحالی که دستمان بسته است و پایمان در بند و دلهایمان را غباری فرا گرفته است، سخت دشوار و غیر قابل وصف، جز فریاد و دادخواهی از این همه بی عدالتی چه باید کرد؟ دوست و همبندیمان آقای علیرضا گلیپور در یک روز سه بار تشنج کرد و افتاد، ما مردیم و زنده شدیم تا با تزریق چندین آمپول به هوش آمد، ما شدیدآ نگران احوالتش هستیم، مادر ۷۱ ساله اش برای قطع انگشت واجب است که به بیمارستان برود و گرنه حیاتش به جد در خطر است. مادر خواهان همراهی یگانه پسرش علیرضا در اتاق عمل است و این درخواست به حق تاکنون عملی نشده است، با به تاخیر انداختن مرخصی این همبند بیمار ما جان مادر و پسر را به خطر انداخته است. ما دوستان و همبندیان گلیپور خواستار رسیدگی به وضعیت وی هستیم و امیدواریم این امر محقق گردد.”

علیرضا گلی پور، متولد ۱۳۶۵، ساکن تهران و دانشجوی مخابرات و کارمند وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات در مهرماه ۱۳۹۱ توسط ماموران وزارت اطلاعات دستگیر و تیرماه ۱۳۹۴ به اتهام “جاسوسی به نفع اجانب و به طور مشخص کشور آمریکا ” توسط شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی صلواتی به ۳۹ سال و ۹ ماه حبس تعزیری و ۱۷۰ ضربه شلاق محکوم شد که این حکم با اعمال ماده ١٣۴ و تخفیف به ۱۲ سال حبس تعزیری تقلیل یافت.

لازم به یادآوری است علیرضا گلی‌پور، عضو بنیاد ملی نخبگان کشور و دانشجوی دکتری رشته مهندسی برق در آلمان، از سال ۹۱ به خاطر جرائم امنیتی در زندان اوین به سر می برد.
FacebookTwitterGoogle+

علت محرومیت از تحصیل ۵ دانشجوی علوم‌ پزشکی شهید بهشتی



خبرگزاری هرانا – یک فعال صنفی دانشکده علوم پزشکی دانشگاه شهید بهشتی با اشاره به محرومیت از تحصیل دبیر شورای صنفی و ۴ دانشجوی دیگر این دانشگاه گفت که برای دبیر شورای صنفی به دلیل برپایی تجمع غیرقانونی و اخلال در نظم دانشگاه و امور آموزشی دو سال و برای ۴ نفر از دانشجویان به دلیل جلوگیری از برپایی امتحان، یک سال محرومیت از تحصیل در نظر گرفته شده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، مسعود هاشمی در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا در پی انتشار خبر صدور حکم محرومیت از تحصیل ۵ دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی اظهار کرد: “جزئیات زیادی به شکل کامل و به‌طوری‌که ما نیز از آن مطلع باشیم، از سوی دانشگاه منتشر نشده است و تنها موردی که می‌دانیم این است که حکم اولیه برای دبیر شورای صنفی دانشگاه دو سال محرومیت از تحصیل بوده و دلیلی که ذکر شده برپایی تجمع غیر قانونی در دانشگاه است که موجب اخلال در نظم دانشگاه و امور آموزشی شده است”.

وی ادامه داد: “همچنین برای چهار نفر دیگر حکم مبنی بر یک سال محرومیت از تحصیل داده شده است و دلیلی که برای این حکم عنوان شده، جلوگیری از برگزاری امتحان بوده است که به نظر می‌رسد صدور این احکام بیشتر ترساندن چشم بچه‌ها برای دنبال نکردن فعالیت‌های صنفی باشد”.

این فعال صنفی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی اظهار کرد: “دانشجویان پرستاری اعتراضات صنفی داشتند که به دلیل سیاست‌های وزارت بهداشت اتفاق افتاد و در پی آن تجمعاتی را برگزار کردند و به دلیل همین برخی دانشجویان که در تجمع حضور داشتند، در امتحانات شرکت نکردند و امتحانات لغو شد و در حال حاضر این حکم را به این دلیل دانشگاه صادر کرده است”.

هاشمی با بیان اینکه با آغاز به کار مجدد شورای صنفی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، مشکلات عدیده و محدودیت‌هایی برای فعالیت این شورا ایجاد شد، گفت: “یکی از این مشکلات جلوگیری غیرقانونی از شرکت دوباره دبیر سابق شورای صنفی در دوره جدید بود”.

وی ادامه داد: “در حال حاضر با توجه به شرایط بسته کنونی دانشگاه طیف‌های مختلف دانشجو در دانشگاه متضرر می‌شوند که حتی به لحاظ فکری ممکن است خطوط فکری متفاوتی داشته باشند و درواقع به دلیل اینکه بحث موضوعات صنفی در دانشگاه مطرح است، صدور چنین حکم‌های ناعادلانه و غیرمنطقی همه طیف‌های فکری سیاسی اعم از اصولگرا و اصلاح‌طلب دانشگاه را به این فکر می‌اندازد که “این حکم‌ها ممکن است بعدا گریبانگیر ما نیز شود”.

این فعال صنفی اظهار کرد: “رویکرد رییس دانشگاه جدید رویکرد امنیتی به دانشگاه است و تقریبا هیچ‌گونه مطالبه‌ای را از دانشجویان نمی‌پذیرد و از وقتی دکتر آقاجانی رییس دانشگاه شهید بهشتی شده‌اند، حتی یک جلسه با فعالین دانشجویی؛ چه از شورای صنفی و چه تشکل‌ها برگزار نکرده‌اند”.

وی افزود: “ما عملا در دوره ریاست جدید دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی پاسخگو نبودن و نادیده گرفتن مطالبات دانشجویان در دانشگاه را شاهد هستیم”.

 هرانا پیش از این در گزارشی از محرومیت از تحصیل برای ۵ دانشجوی دانشگاه شهیدبهشتی خبر داده بود.

FacebookTwitterGoogle+

۱۳۹۶ اسفند ۱۰, پنجشنبه

سازمان ملل: آمار بالای اعدام‌ها به ویژه اعدام مجرمان صغیر در ایران



خبرگزاری هرانا – سازمان ملل روز چهارشنبه ۹ اسفند در جریان نشست خود در ژنو سوئیس گزارش سالانه‌اش درباره وضعیت حقوق بشر در ایران را ارائه کرد. در گزارش منتشر شده که برآیند گزارش سالانه شورای حقوق بشر و نیز گزارش‌های دبیرکل سازمان ملل و کمیسر عالی حقوق بشر این سازمان است، از آمار بالای اعدام‌ها به ویژه اعدام مجرمان صغیر ابراز نگرانی شده و از تغییر قانون مجازات سنگین برای متهمان مواد مخدر استقبال شده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از رادیو فردا، در متن اصلی این گزارش ۱۵ صفحه‌ای، موارد مختلف مرتبط با وضعیت حقوق بشر در ایران مورد بررسی قرار گرفته است. این گزارش از تغییر قانون مجازات سنگین برای مجرمان مواد مخدر استقبال کرده و می‌گوید این قانون سرنوشت پنج هزار و ۳۰۰ مجرمی که با مجازات اعدام روبرو هستند را تغییر می‌دهد.

این گزارش می‌گوید جمهوری اسلامی ایران در مکاتبات رسمی با گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل همکاری کرده و به پرسش‌های او پاسخ داده ولی اجازه دیدار وی از ایران را نداده است.

در این گزارش یادآوری شده است که در حوزه آزادی بیان، حفظ حقوق اقلیت‌ها و اجازه کار به آنها در ایران هیچ پیشرفتی حاصل نشده و هنوز موارد سرکوب و محدودیت در این حوزه‌ها ادامه دارد.

این گزارش با اشاره به آمار اعدام‌ها می‌گوید در سال گذشته میلادی ۴۸۲ تن در ایران اعدام شدند. از این میان، ۲۱۳ تن به اتهام‌های مربوط به مواد مخدر و ۲۰۲ تن به اتهام قتل اعدام شده‌اند. ۲۴ تن به خاطر اتهام‌های آزار جنسی، ۱۶ تن به خاطر سرقت و سرقت مسلحانه و دو تن به اتهام جرایم سیاسی به دار آویخته شده‌اند.

از افراد اعدام شده در سال گذشته میلادی، شش تن زن و مجرمانی که پیش از رسیدن به سن بلوغ مرتکب جرم شده‌اند، پنج تن بوده‌اند. آمار اعدام‌ها در ایران یکسال پیش از آن ۵۳۰ و دو سال پیش ۹۶۹ تن بوده است.

این گزارش می‌گوید هرچند آمار اعدام در ایران روند رو به کاهش داشته، ولی هنوز به شکل نگران کننده‌ای آمار بالایی به خود اختصاص داده است.

بر اساس یافته‌های این گزارش، محکومان به اعدام از دسترسی به اقدامات حمایتی قانونی کافی برخوردار نیستند. همچنین گفته شده که مجرمان و متهمان مرتبط با مواد مخدر، دسترسی کافی به وکیل و دیگر حقوق قانونی ندارند.

در این بررسی از تغییر قانون مجازات سنگین برای مجرمان مرتبط با مواد مخدر استقبال شده و از جمهوری اسلامی ایران خواسته شده که هر چه سریعتر حکم کسانی که طبق قانون قبلی قرار بوده اعدام شوند را تخفیف دهد.

قانون مجازات در مورد جرایم مواد مخدر پس از تایید شورای نگهبان از ۲۳ آبان امسال لازم‌الاجرا شد. قانون یاد شده، مجازات اعدام را از برخی موارد حذف کرده و احکام جایگزین چون حبس ابد، زندان طولانی‌مدت و جریمه نقدی به جای آن تعیین کرده است.

متعاقب آن صادق لاریجانی، رییس قوه قضاییه، در بخشنامه‌ای از قضات خواست که تمامی پرونده‌های مرتبط با مواد مخدر را مورد بازبینی قرار دهند. متهمانی که در پرونده خود با احکام اعدام یا حبس ابد روبرو شده‌اند هم می‌توانند درخواست تجدیدنظر بدهند.

وضعیت زندان‌ها

وضعیت زندان‌ها در ایران هم در این گزارش بررسی و گفته شده است که شماری از بندها با حضور بیش از استاندارد زندانیان روبرو است و آمار استفاده از زندان انفرادی هم نگران‌کننده است.

در این گزارش به نقض حقوق برابر برای زنان و نبود حقوق کافی برای اقلیت‌ها اشاره شده است. این گزارش می‌گوید دسترسی به فعالیت‌های اجتماعی و شغلی برای اقلیت‌هایی چون بهایی‌ها، بلوچ‌های سنی مذهب و یارسان و کردها دچار محدودیت شدید است.

بر اساس این گزارش و فقط در سال گذشته میلادی، یک هزار و ۸۲۸ کرد به اتهام‌هایی چون فعالیت برای حفظ محیط زیست، خوردن و آشامیدن در انظار عمومی در ماه رمضان، کار به عنوان کولبر و ابراز شادی و استقبال از برقراری رفراندوم استقلال کردستان در عراق دستگیر شده و به زندان افتاده‌اند.

در گزارش سازمان ملل، همچنین به سرکوب و نبود حقوق حمایتی برای جامعه همجنسگرایان و دگرباشان اشاره شده است. این گزارش در ضمن به نبود قوانین حمایتی برای رفع تبعیض از افرادی که با محدودیت جسمی و فیزیکی یا محدودیت روحی و روانی روبرو هستند، اشاره می‌کند.

نبود فضای لازم و مناسب برای مخالفان و منتقدان و بازداشت‌های خودسرانه از دیگر مواردی است که در این گزارش به آن اشاره شده است. این گزارش از مقامات ایران خواسته است با دفاتر سازمان ملل برای بهبود حقوق کلیه بخش‌های جامعه ایران همکاری کند و اصلاحات لازم را اجرا نماید.

FacebookTwitterGoogle+

حسین علی محمدی الوار بازداشت شد



خبرگزاری هرانا – حسین علی محمدی الوار فعال ترک (آذری) صبح روز سه‌شنبه هفته جاری توسط نیروهای امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. علی‌رغم گذشت دو روز کماکان از وضعیت وی اطلاعی حاصل نشده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، حسین علی محمد الوار از فعالین مدنی شهرستان تبریز صبح روز سه‌شنبه هفته جاری توسط نیرو های امنیتی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد.


از اتهامات وارده برای بازداشت این شهروند و همچنین محل نگهداری وی هیچ اطلاعی در دست نیست.
پیش‌تر حسین علی محمدی الوار در  ۱۳آبان ۹۲ از سوی ماموران امنیتی در تبریز بازداشت و پس از نزدیک به ۶ ماه بازداشت موقت به قید وثیقه از زندان مرکزی تبریز آزاد شده بود.

این فعال مدنی از سوی شعبه سوم دادگاه انقلاب تبریز به اتهام «تبلیغ علیه نظام» و «توهین به رهبری» به ۳ سال حبس محکوم شده بود که این حکم در دادگاه تجدیدنظر عینا تایید شد.

در حکمی دیگر این فعال مدنی به ۱۰ سال حبس تعزیری محکوم شده بود که این حکم در دادگاه تجدیدنظر به دو سال تقلیل یافت.

این فعال ترک (آذری)  پس از تحمل ۳ سال حبس، در مردادماه سال جاری از زندان مرکزی تبریز آزاد شد.

FacebookTwitterGoogle+

نامه ای از پیمان کوشکباغی، شهروند بهایی در آستانه سومین سال حبس



خبرگزاری هرانا – پیمان کوشکباغی، و آزیتا رفیع زاده همسر او از جمله شهروندان بهایی هستند که علیرغم داشتن کودکی خردسال همزمان با هم تحمل حبس می کنند. تقاضای آنها از دادگاه برای اینکه به صورت نوبتی تحمل زندان کنند تا بتوانند لااقل از فرزند خود سرپرستی کنند به نتیجه ای نرسید. اکنون که این زوج بهایی در زندان به سر می برند فرزند آنها توسط خانواده دیگری سرپرستی میشود، آقای کوشکباغی به همین مناسبت در آستانه آغاز سومین سال از حبس خود نامه ای سرگشاده خطاب به خانواده ای که سرپرستی فرزندش را در این روزهای سخت پذیرا شده نوشته و از آنها تقدیر و تشکر کرده است.

به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، زوج بهایی محبوس در زندان به نام های پیمان کوشکباغی و آزیتا رفیع‌زاده که به دلیل آنکه در حال گذران دوران محکومیت خود هستند مجبور شدند سرپرستی کودک شش ساله خود را به خانواده دیگری بسپارند.

پیمان کوشکباغی در آستانه سومین سال از حبس خود با نگارش نامه ای سرگشاده سعی کرده است مراتب تشکر و قدردانی خود را از خانواده صفاجو بدلیل پذیرش سرپرستی فرزندش ابراز کند.
متن کامل نامه پیمان کوشکباغی را به نقل از هرانا در زیر بخوانید:

“خانواده محترم صفاجو

دو سال گذشت با تمام فراز و فرودهایش, با تمام شیرینی ها و تلخی هایش, با تمام شادی ها و غم هایش, با تمام …
ولی هر چه بود این دو سال با آسودگی خاطر و رضایت گذشت. آسودگی خاطر به این جهت که بشیر تمام هر آنچه یک کودک می بایست داشته باشد را داراست. از امنیت و آرامش گرفته تا عشق و محبت, از حمایت و راهنمایی گرفته تا آموزش و تربیت. همه این آسودگی و رضایت را مدیون زحمات تمام عزیزانی هستم که در این مدت نگران بشیر بودند و در رشد و بالندگی بشیر نقشی ایفا کردند. بی شک پررنگ ترین نقش را شما, خانواده محترم صفاجو داشته اید.

همواره گفته ام که نمی توان با کلمات و زبان از شما تشکر کرد ولی باید اذعان کنم که بابت تمام حمایت های شما چه مالی چه عاطفی, بابت اخلاص بی بدیل, بابت زحمات مضاعفی که برای بشیر می کشید, بابت عشقی که نثار بشیر می کنید, بابت نگرانی هایتان, بابت دقتتان در تربیت بشیر, بابت مشورت فروتنانه تان, بابت پیگیری امور, بابت لطفی که به من و آزیتا دارید و بابت خیلی موارد دیگر که حتی نمی توانم تصور کنم, از شما تشکر می کنم.

آزیتا رفیع زاده به همراه همسر دربندش و بشیر فرزند خردسالش
یکی از فواید زندان این است که فرصت برای تفکر زیاد است. فرشید و شیوای عزیز, باید اقرار کنم که شما سطح دیگری از فضایل و استاندارد های یک زندگی اجتماعی را به من نشان دادید. مفاهیمی چون خدمت, فداکاری, ایثار, مشورت, محبت و … با نگاه کردن به شما یاد این بیت شعر معروف افتادم که:

هفت شهر عشق را عطار گشت ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

حقیقتا به مقام و منزلت شما نزد حق غبطه می خورم. شما در حال انجام یک امر فرا زمینی هستید. کاری کرده اید که فهم آن نه فقط برای من بلکه برای بسیاری از مردمان مشکل است. خوشا به حال شما. شما تعریف دیگری از فداکاری و صبر, خدمت و محبت را به عالمیان نشان دادید. اگر چه از عهده شکر حق بابت این موضوع بر نمی آیم و توان تلافی محبت های شما را ندارم ولی خوش حالم از اینکه تاریخ قهرمانان دیگری را به برگ های خود اضافه کرد.
اما سخنی با بدیع و الحان. عزیزانم, می دانیم که داشتن خواهر و برادر بزرگتر یکی از مهم ترین مواهبی است که خداوند فقط نصیب فرزند کوچک خانواده می کند, موهبتی که خودم با تمام وجود حسش کردم و در اختیار دارم و همواره از این بابت شکرگزار بوده ام. بشیر بارها به این موضوع اشاره کرده که شما خواهر و برادر بزرگش هستید و از این بابت بسیار خوشحال است. حقیقتا پیشرفت بشیر بدون حضور شما ممکن نبود. از اینکه با صبر و فداکاری مراعات حال بشیر را می کنید از شما سپاسگزارم. امیدوارم در آینده بتوانم ذره ای از محبت های شما را جبران کنم.

و اما حرف آخر, فرشید, شیوا, بدیع و الحان عزیز, فقط حق می تواند پاداشی معادل با کاری که می کنید به شما بدهد. می دانم که در ادعیه نباید از حق چیزی خواست. من دیگر آرزویی ندارم. فقط هر شب در دعاهایم از جمال مبارک می خواهم فضلش را شامل حال شما کند. سربلندی, عزت و افتخار سزاوار شماست. امیدوارم با عدم لیاقت دعاهایم مستجاب شود.
جانتان خوش باد / پیمان کوشکباغی”

در خصوص آقای کوشکباغی لازم به یادآوری است، درخرداد‌ ماه سال ۱۳۹۰ نیروهای اطلاعات به منازل اساتید و مدیران موسسه (BIHE) و همچنین به منزل آقای کوشکباغی نیز هجوم آوردند و تعداد زیادی سی دی، کتاب و جزوات درسی و اعتفادی و همینطور کامپیوتر و لپ تاپ را از منزلشان ضبط کردند.
فردای آن روز خودش و همسرش را به دفتر پیگیری احضار کردند و مورد بازجویی قرار دادند. در اسفند ماه ۱۳۹۱ برای تفهیم اتهام به دادسرای شهید مقدس اوین احضار شدند. در این جلسه از آنها خواسته شد که تعهد بدهند که با موسسه ای که حیات فکری و علمی و اجتماعی خود را به شدت مدیون آن میدانستند همکاری نخواهند کرد و با ممانعت آنها از امضا نمودن چنین تعهدی به قید وثیقه ای ۵۰ میلیون تومانی به طور موقت آزاد شدند.

دادگاه بدوی آزیتا رفیع زاده همسر آقای کوشکباغی در خرداد ۹۳ به ریاست قاضی مقیسه تشکیل شد و حکم صادره این دادگاه ۴ سال حبس تعزیری به اتهام عضویت در تشکلات غیر قانونی بهاییت با هدف اقدام علیه امنیت کشور از طریق فعالیت غیر قانونی در موسسه آموزشی (بی ای اچ ای) بود این حکم در دادگاه تجدید نظر در بهمن ۹۳ تایید شد. دادگاه بدوی پیمان نیز در اردیبهشت ماه ۹۴ به ریاست قاضی مقیسه تشکیل شد و او را نیز به همین اتهام به ۵ سال حبس تعزیری محکوم کردند.
دادگاه تجدید نظر نیز در مهر ۹۴ همین حکم را تایید کرد. آزیتا رفیع زاده در پی تماسهای تلفنی مکرر مسولین و تهدید به ضبط وثیقه ملکی،در تاریخ سوم آبان ۹۴ خود را به زندان اوین معرفی نمود تا ۴ سال حبس خود را بگذراند و فرزند ۶ ساله خود را نزد پدرش گذاشت.

پیمان کوشک‌باغی، شهروند بهایی، روز یک‌شنبه نهم اسفند ماه سال ۹۴ هنگامی که همراه فرزند شش ساله‌اش، بشیر، برای ملاقات همسرش آزیتا رفیع‌زاده به زندان اوین رفته بود، پیش از ورود به سالن ملاقات به وسیله سه فرد لباس شخصی بازداشت و برای اجرای حکم پنج سال حبس تعزیری به زندان منتقل شد.
از آن پس سرپرستی بشیر در غیاب پدر و مادرش به یک خانواده دیگر سپرده شد و از آن پس این کودک خردسال تنها یک ساعت در هفته میتوانست پدر و مادرش را در سالن ملاقات زندان اوین ببیند.
FacebookTwitterGoogle+

تداوم بازداشت پریسا رفیعی، همزمان با آغاز محاکمه دو تن دیگر از دانشجویان تهران



خبرگزاری هرانا – پریسا رفیعی، فعال صنفی و دانشجوی هنرهای زیبای دانشگاه تهران که مورخ ۶ اسفند ماه مقابل درب قدس دانشگاه تهران توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد، پس از گذشت سه روز کماکان اطلاعاتی از سرنوشت وی در دست نیست که همین امر موجب نگرانی خانواده وی شده است. از سوی دیگر گزارش شده است امروز اولین جلسه رسیدگی به اتهامات لیلا حسین زاده و سینا ربیعی از فعالین صنفی دانشگاه تهران در محل دادگاه انقلاب تهران برگزار شد.

به گزارش خبرگزاری هرانا به نقل از امتداد، پریسا رفیعی دانشجوی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و فرزند سلطان‌علی رفیعی عضو شورای منطقه حزب اتحاد توسط افرادی که خود را نیروهای امنیتی معرفی کرده اند بازداشت شد.

در چهارمین روز بازداشت پریسا به شدت نگرانی‌های خانواده‌ی او افزوده شده است. پدر این دانشجوی بازداشتی طی یادداشتی کوتاه نوشته است:

“از ارگان/نهاد بازداشت‌کننده‌ی او بی‌اطلاعیم. به طور شفاهی و از این طرف و آن طرف شنیده‌ایم که اطلاعاتِ سپاه او را بازداشت کرده اما به طور رسمی با ما تماس گرفته نشده و بیان نشده کجا و برای چه اتهام یا اتهاماتی او را بازداشت کرده‌اند؟!
اجازه داده نشده وکیلش او را ببیند و وکالتنامه را به امضایش برساند؛ در جریان اتهام یا اتهاماتش قرار بگیرد و نکات لازم را یادداشت نموده و ارائه کند.

حق قانونی اوست که از اولین دقایق تحت نظر قرار گرفتن و یا بازداشت شدن درخواست وکیل کند. وکیل داشته باشد و با خانواده‌اش تماس بگیرد و بازداشتش را به اطلاع خانواده برساند اما مظلومانه از این حقوق مسلم خود محروم شده و شده‌ایم.

ما اعتراض شدید داریم به این روند و مانده‌ایم که شکایتمان را به کجا ببریم”.

از سوی دیگر شوراهای صنفی دانشجویان کشور گزارش داد، دادگاه لیلا حسین زاده و سینا ربیعی از فعالین صنفی دانشگاه تهران امروز چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶ در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب برگزار شد.

لیلا حسین زاده و سینا ربیعی هر دو از جمله دانشجویان دانشگاه تهران هستند که در زمینه مطالبات صنفی دانشجویان فعالیت دارند.

این دو فعال صنفی دانشجو به همراه تعداد پر شمار دیگری از دانشجویان در طی اعتراضات اخیر دیماه بازداشت شده بودند. هر دوی آنان اکنون با قید وثیقه آزاد هستند.

کماکان از اتهامات مطروحه علیه این دو فعال دانشجویی اطلاعی در دست نیست.

FacebookTwitterGoogle+

معترضان به حجاب اجباری در معرض خطر احکام طولانی حبس



خبرگزاری هرانا – سازمان عفو بین‌الملل طی بیانیه‌ای اعلام کرد قانون حجاب اجباری نقض آشکار تعدادی از مفاهیم کلیدی حقوق بشر و به شدت تبعیض‌آمیز است و تاکنون ده‌ها زن به خاطر اعتراض مسالمت‌آمیز به این قانون مورد خشونت قرار گرفته‌اند و اکنون در معرض خطر احکام طولانی حبس قرار دارند.

این نهاد مدافع حقوق بشر که مقر آن در لندن است در بیانیه‌ خود گفت: “از ۶ دی ۱۳۹۶ تاکنون بیش از ۳۵ زن تنها در تهران به خاطر اعتراض مسالمت‌آمیز به حجاب اجباری مورد حملات خشونت‌آمیز و دستگیری و بازداشت قرار گرفته‌اند.

دست کم دو نفر از زنان معترض، “نرگس حسینى” و شاپرک شجرى زاده”، متهم به «تشویق به فساد و فحشا» شده‌اند که مجازات آن بین یک تا ۱۰ سال زندان است.


زنان معترض مورد شکنجه و دیگر رفتارهاى بی‌رحمانه، غیرانسانى و ترذیلى قرار گرفته‌اند. وکیل شاپرک شجرى زاده اعلام کرده که او در بازداشتگاه وزرا تحت شکنجه از جمله ضرب و شتم قرار گرفته است و ماموران در چندین نوبت یک ماده ناشناخته را با زور و اجبار به او تزریق کرده‌اند. شاپرک شجرى زاده عصر امروز با قرار وثیقه از زندان شهر رى (قرچک) آزاد شده شده است.
در ۳ اسفند، یک کلیپ در فضای مجازی منتشر شد که نشان می‌دهد یک مامور نیروی انتظامی یک زن معترض به حجاب اجباری را از بالای سکویی که به روی آن ایستاده بود به پایین هل می‌دهد و سپس پلیس او را با خشونت دستگیر می‌کند‌. نام این زن مریم شریعتمداری گزارش شده و هم‌اکنون در زندان قرچک ورامین است.

مادر مریم شریعتمدارى، “میترا جمشیدزاده” نیز در روز جمعه ۴ اسفند دستگیر و به مدت ۳۰ ساعت در بازداشتگاه وزرا بازداشت شد. وکیل او اعلام کرده که وی پس از پافشارى براى کسب اطلاعات در مورد وضعیت و مکان نگهدارى دخترش، مورد ضرب و شتم قرار گرفته است.

روز شنبه ۵ اسفند، “همراز صادقی” توسط یک لباس شخصی مورد ضرب و شتم قرار گرفت و بازداشت شدT یک شاهد عینی گفته که دست او بعد از این رفتار خشونت‌آمیز شکسته شده است.

بر اساس قوانین بین‌المللی، قانون حجاب اجباری نقض آشکار تعدادی از مفاهیم کلیدی حقوق بشر است، این قانون به شدت تبعیض‌آمیز است چرا که زنان و دختران را به طور مشخص و مستقیم هدف می‌دهد؛ این قانون همچنین ناقض حقوقی همچون آزادی بیان، اندیشه و مذهب، حفظ حریم خصوصی و حقوق مشخص کودکان است. مقامات ایران با اجبار زنان و دختران به پوشاندن موهایشان، به شان و کرامت انسانی زنان نیز عمیقا آسیب رسانده و از لحاظ حقوقی مرتکب رفتار بی‌رحمانه، غیرانسانی و ترذیلی شده‌اند که در قوانین بین‌المللی مطلقا ممنوع است؛ اجرای قانون حجاب اجباری در عمل با دستگیری‌ها و بازداشت‌های خودسرانه و رفتارهای خشن و تحقیرآمیز همراه بوده است، این رفتارها هنگامی که باعث درد یا رنج شدید روانی یا فیزیکی شوند، شکنجه محسوب می‌شود”.

FacebookTwitterGoogle+